De generatiekloof op de werkvloer: samenwerking i.p.v. tegenwerking  

Optimale benutting van menselijk kapitaal

Er is al heel wat inkt gevloeid over de spanningen op de werkvloer tussen de oudere en jongere generaties, en dit vanwege hun verschillende werkethiek en hun verschillende manier van hoe het werk in te (willen) richten. De ‘oudere’ generaties (zeg maar de babyboomers en de Gen-X’ers, waartoe ik zelf behoor) worden vaak gezien als statisch, bemoeizuchtig, bazig, en behoudsgezind (bedankt voor de typering, jongelui!), terwijl de ‘jongere’ generaties (de ‘millennials’ en de Gen-Z’ers) vaak worden omschreven als lui, ongemotiveerd, en eigenzinnig, met een overdreven hang naar autonomie.

Boutades en bijbehorende verzuchtingen als 'de jeugd van tegenwoordig' en omgekeerd 'die oude dure, vastgeroeste vogels' zijn ondertussen wat gemeengoed geworden op de werkvloer. Nog (te) vaak worstelen organisaties met de vraag hoe ze het beste om kunnen gaan met de spanningen tussen jongere en oudere generaties op de werkvloer, en hoe ze het beste om kunnen gaan met elke generatie individueel. En dat is jammer, want het behoeft geen verder betoog dat optimale benutting van menselijk kapitaal uitermate belangrijk is voor een organisatie.

"Het is voor de 'oudere generatie' boeiend om te leren hoe jongere werknemers kijken naar innovatie"

'Wij' versus 'zij'

Het valt niet te ontkennen dat er op de werkvloer af en toe een wat verdoken ‘wij’ tegen ‘zij’ gevoel heerst. Daarbij gaat de oudere generatie prat op haar jarenlange ervaring en opgedane kennis, terwijl de jongere generatie graag uitpakt met haar efficiëntere aanpak en ‘out-of-the-box’ denken.

Maar naast de verschillen (die er ongetwijfeld zijn), zijn er zeer zeker ook overeenkomsten. Eén van die overeenkomsten die alle generaties met elkaar gemeen hebben (en die verbindend werkt) is de behoefte om onze werk-privébalans goed op orde te hebben. Daarbij trachten we allemaal zo veel als mogelijk onze werktijd af te bakenen binnen bepaalde grenzen. En we trachten ook allemaal efficiënt gebruik te maken van de aangereikte digitale tools om bijvoorbeeld digitaal te vergaderen en aanwezig te zijn op de sociale media. En het is net daar dat beide generaties van elkaar kunnen leren.

Nooit te oud om te leren

Om wederzijdse ervaringen uit te wisselen, heeft mijn werkgever bijvoorbeeld een vrijwillig mentorschap-programma op poten gezet, waarbij niet enkel de ouderen de jongeren kunnen coachen, maar waarbij omgekeerd de jongeren ook de ouderen kunnen coachen. In het begin was ik wat sceptisch over deze coaching van oudere werknemers door jongere collega’s (als oudere ben ik overtuigd dat ik al heel wat weet, u kent dat wel!). Maar als je er over nadenkt, is dit een prima initiatief, waarbij de oudere generatie onder het motto ‘nooit te oud om te leren’ kan luisteren én leren hoe de jongere werknemers omgaan met bijvoorbeeld technologische ontwikkelingen en hoe ze kijken naar innovatie.

Daarom pleit ik voor meer begrip voor elkaar, zodat we beter kunnen samenwerken in plaats van tegen elkaar te werken.

Ik wens u opnieuw veel leesplezier bij dit nummer van NPT en de boeiende artikels daarin, die o.a. gaan over innovaties gerealiseerd door samenwerking tussen jongere en oudere onderzoekers. Ik geef het gewoon maar even mee …